In de praktijk blijkt dat op verschillende manieren de inleiding besproken wordt. Hieronder volgt een aantal voorbeelden ter illustratie.

1. Na het voorlezen van de inleiding vraagt de jeugdleider: Wie heeft er een vraag? Na het beantwoorden van die vraag wordt dan gelegenheid gegeven een volgende vraag te stellen.
2. Na de inleiding is er een pauze waarin vragen bedacht kunnen worden, eventueel in overleg met elkaar geïnventariseerd, soms geclusterd (vragen samenvoegen, ordenen) en wordt met de bespreking begonnen.
3. De inleider maakt niet alleen de inleiding, maar zorgt ook voor enige vragen. Daarmee wordt de bespreking begonnen, aansluitend op de inleiding.
4. Na de inleiding verzamelt de jeugdleider plenair (in de voltallige vergadering) de vragen. Daarna wordt in subgroepen uitééngegaan. De vragen kunnen dan:

a. voor elke subgroep gelijk zijn;

b. verdeeld worden over de subgroepen.

1. Korte tijd bij elkaar om de vragen eerst in kleiner verband te bespreken, daarna uit-

gebreide bespreking in voltallige vergadering (subgroep is dan een soort warming-up);

2. De eigenlijke bespreking vindt plaats in de subgroep, dus meer tijd hiervoor beschikbaar stellen,

daarna bij elkaar komen. Per groepje rapporteren. Vragen die een bredere bespreking behoeven kunnen dan die aandacht krijgen. Dat betekent dat daar dus nog tijd voor moet zijn!

1. Na de inleiding een pauze, vervolgens wordt de inleiding opnieuw voorgelezen om ieder de gelegenheid te geven er goede aandacht aan te besteden. Daarna volgt de bespreking.
2. Na de inleiding de pauze, vervolgens geeft de jeugd-leider een samenvatting ervan, daarna algemene bespreking.
3. Inleiding, vragen inventariseren én opschrijven door alle leden, pauze, algemene bespreking.
4. Inleiding, vergadering onmiddellijk daarna in twee groepen splitsen, elke subgroep start vervolgens de bespreking.

Aan het einde van de vergadering worden schriftelijke verslagen uitgewisseld. Op de volgende vergadering worden deze dan voorgelezen.`